Het is er dan toch van gekomen. Roze. Jans haar tweede slaapkamer. Natuurlijk weer vooruitgeschoven. en uitgesteld door mijzelve. Komt wel. Maar na herhaaldelijk vragen wanneer haar kamertje nou eens een make-over kreeg ben ik in de kleuren gaan duiken. Wordt wel wat. En natuurlijk een heerlijkheid dat het gedaan wordt door meneer de schilder. We leuken 'm nog wat op met leuke vogelkooi muurstickers inclusief vogeltjes, kast en stoel. Ben zo blij met ze daar. Voelt zo goed. En weet zeker dat Jans het geweldig naar haar zin heeft. Ik zie het gewoon aan d’r snoet. Haar gestraal gaat daar gewoon door. Wat ziet de wereld er ineens anders uit. Mensen, geloof me, de toekomst zag ik even niet meer zitten. Ik zag alleen maar ZORG. In hele grote dikke letters als ik mijn bed uitstapte. Uitzichtloos zowat. Gevangen door m’n eigen prulleke. Geen kant op kunnende. Zoveel zelf nog willen maar de zorg om haar werd mijn invulling des levens.., dacht ik. En nu ligt alles open. Lijkt. Kan denken aan een nieuwe invulling. Omdat ze het gewoon fijn vindt daar in die bijna roze kamer. En misschien ik nog wel veel méér fijn vindt. Tikkeltje egoïstisch? Tikkeltje eigenbelang? Zou kunnen. Maar absoluut leefbaarder. Had ik al verteld hoe blij ik met ze ben daar..?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten