Bijna

Bijna is het klaar. Nog even geduld. Nog een kan koffie of 4 hooguit 5. Vandaag konden we niet wachten om toch alvast "droogx94 te oefenen. Denk dat we in een enorm gat vallen zonder al de voorafgaande activiteiten rondom de uitbouw. Maar uit ervaring weet ik ook dat er toch nog tal van kleine karweitjes bij zullen komen. En dan maar hopen dat het in de praktijk goed gaat werken, en slapen natuurlijk. De inwijding vandaag was in ieder geval hoopvol..!

Broeder

Er zijn verschillende weddenschappen erop los gelaten, dromen gedroomd, waarzeggers geraadpleegd. Of Janske ooit zou gaan lopen. Levensechte dromen, met haar hoorbare stapjes in mijn oor, en bij mijn ontwaken tranen uit mijn ooghoeken. Ik heb ze echt gehad. En nu, nu lijkt het nog dichterbij dan ik ooit  durfde te hopen. Het lopen ging vandaag werkelijk zo verschrikkelijk goed. Zonder morren of mokken van de dame. Zonder gegil, haast geruisloos stapte ze me voorbij. Finn was de helpende. Hij had op eigen beweging sokken gezocht (van Lauren), schoenen aangewurmd, veters gestrikt en huppekee, mee jij, aan de wandel.

Moet je nou toch kijken die twee. Had ik allemaal gemist deze mooie momenten als Janske Janske niet was..

 

Stoeipoes

Op zijn tijd doet de gelegenheid zich wel eens voor dat er gestoeid wordt hier. Als het gevecht tussen Lauren en Finn gaat mondt het uiteraard altijd uit op…jawel..gehuil. Maar gelukkig hebben we Janske nog in de aanbieding, of eigenlijk als tegenpartij. Ze kan knijpen als de beste, bijten, krassen, schoppen met orthopaedisch schoeisel, slaan, ogen uit duwen, doet aan harentrekkerij, zevert als machtsmiddel en natuurlijk ook het oorverdovende gegil als weerbaarheidsfactor. En het mooie van alles is dat er (bijna) niemand van gaat huilen, alles wat ze flikt wordt gedoogd..En de ander, het slachtoffer, kietelt er dan maar wat op los!

Johnny

Ik doe dit normaal nooit. Deze weblog is van Janske, over Janske. Maar ikzelf moest iets kwijt, over mijzelf nogwel. Wat erg. Het was namelijk zo verschrikkelijk geweldig. Kan hier maanden op teren. Mij hoor je voorlopig niet hoe zwaar en hoe vervelend en hoe moe en hoelang houden we dit nog vol. Niks, niemand nie, zal mij voorlopig mijn humeur doen verzieken. Het mag voor weken regenen.Wat weken, maanden zelfs. Graag, heel graag doe ik mijn winterjas alweer aan. De nachten mogen weer verstoord, Jans gilt er maar op los, maakt me niet uit of dat bij de Appie zal zijn of waar dan ook. Ik hendel 't allemaal, kan de hele wereld weer aan, de grootste bagger is welkom! De bekende batterij lijkt weer geheel opgeladen.

Jonny heeft namelijk mijn hart veroverd, Therese was daarbij. Je weet wel, de Librije, 3 (DRIE!!) sterren, te Zwolle. Ik en vriendin Andrea, geworkshopt hoe we nou echt tapas moesten maken. Mondvermaakjes praten we dan voortaan over. Niet van die lullig verlepte toastjes met wat rucola, nee-hee, we hebben het vanaf nu over verse sardientjes met knoflookcreme en scheermes (die van het strand, ja) met grapefruit. Hoe zal ik het jullie nou toch uitleggen.. Dat van dat piesende engeltje over je tong, maar dan eentje met zeer hoge nood, en ze bleef maar piesen! Tsjee wat hebben we onszelve gekieteld. Geslapen op bedden, zelfs het openklappen van de dekbedden werd gedaan voor ons…nondeju niks fouts te ontdekken! Wat zijn we een ervaring rijker (of een rib armer?). Kijkt en huivert. Webloggen hoeft voorlopig dus niet meer, mij hoor je niet meer klagen..! Voorlopig..