Loop, loopt, lopen, liep, liepen, gelopen..!

Ze loopt gewoon! Als of het niks is. Meters. Alleen. En vaak, heel vaak met mijn hart in mijn keel. Bang voor d’r onverwachtse bewegingen, deurdrempels, losslingerend speelgoed en ongelijkmatigheden in de vloer. Ze doet het gewoon. En wij maar spastisch achter haar aan lopen. Je zou ons eens moeten zien. We maken zowat de zelfde bewegingen als haar, om d’r op te vangen als ze valt! Af en toe rust ze wat uit, net als wij. Pakt een muurtje of hete verwarming die in de buurt staat. Mevrouwtje wijdbeens!

Kijk, dit was ze vanmorgen, voor de deur van Brink 10-12. Oogt tamelijk blij bij het zien van haar nieuwe huis. Ze was gisteren thuis en vanochtend breng ik haar dan na een ritje van zo’n kleine 20 minuten weer terug. Ik haal het dan zelfs ook nog om op tijd bij mij eigen (betaalde) werk aan te komen. Janske wordt vanuit haar huisie daar naar de school gebracht. (Waar de juf op haar wacht, die met de kerstuitzending bij KRO’s Memories komt!!! GAAAF! maar dat terzijde..)
Het was kort dit weekend. Of nee, het was vol dit weekend. En daarom kwam het zo uit dat Jans maar even in ons midden was. Maar dan was ze ook wel goed in ons midden zeg maar. Volop in alle toonsoorten en decibellen aanwezig. Raar om te bepalen wanneer het uitkomt dat ze komt. Wat er op de agenda staat en waar deze kleine meid dan wel of niet tussen past. Gaat ze wel of niet mee naar een verjaardag te Deventer? Niet dus. Zal ik haar voor of na de wedstrijd ophalen. Er na dus. Boodschappen met of zonder? Zonder dus. Opa is jarig met een hapje buiten de deur. Niet voor Janske. Ach, het begint langzaamaan te wennen, vast...