Jongetje

Zonhove, Janske’s tweede thuis zal ik 't maar noemen, heeft vele voordelen. Een insect prikt haar 's nachts in de arm aldaar, de volgende ochtend is de huisarts al bezocht en een zalfje zit er op. Gewoon een voorbeeldje van één van de voordelen. Nog zo’n voordeelvoorbeeld is dat haar kamertje een gezellig kleurtje gaat krijgen. De kleurenwaaier ligt hier voor me. En, nu komt-ie, er wordt geschilderd. Wordt! Daar zijn schilders voor. Wat nou ook zo prettig is, is de huiskapper. Of dat Janske ook geknipt mocht. Graag, heel graag was mijn antwoord. Wat een klantvriendelijkheid. Ze was blijkbaar al geweest toen ik vroeg wanneer Janske nou geknipt zou worden. Ik zag het niet en merkte dus op dat er eigenlijk nóg wel wat af mocht. Foto’s erbij ter vergelijk. Wat een voordeel. Dacht ik..Na telefonisch contact werd in geuren en kleuren verteld hoe goed het knipfestijn gegaan was. Keurig stilgezeten. Speelde met wat plukken haar (plukken haar..?). Vond het allemaal wel best. De knipster had haar best gedaan, of eigenlijk, had zich uitgeleefd. We zijn heden in het bezit van een nieuw kind. Of moet ik zeggen een nieuwe zoon. ’n Rattenkoppie. Modelletje bloempot. Als je er wat doorheen schudt lijkt ze zelfs op Justin Bieber. Ik ben er na 4 dagen nog niet aan gewend, aan dit menneke. ’t Zal even duren voor er weer wat foto’s gaan verschijnen op de blog. Misschien nog wat oorbellen d’r in voor de duidelijkheid dan maar..?

Uit huis

Had ik al verteld dat..


Janske tijdens het staken van de vorige weblog écht aan het lopen is nu..?
Ze dus voor een dag en nacht of 4 in de week elders woont..?
Ik nu wat meer overzicht krijg in de week, wat meer lucht in het dagelijks leven, en ik weer een normaal hartritme heb nu..?
En gewoon zonder oppas te regelen de lege flessen kan inleveren, een boodschap kan doen, naast het hockeyveld sta te joelen..? (en te blijven hangen want ik hoef nog nie naar huis nog langer nie..)
Zonder hand en spandiensten ook vaker nu mijn eten zelfs warm kan opeten..?
Janske ook naar een nieuwe school is gegaan, 3 minuten lopen vanuit haar nieuwe uithuizige woning..?
Ze een juf heeft daar met Holland got Talent? (ze zingt de tranen uit m’n lijf..!)
Ik in 17 minuten en 33 seconden voor de deur sta bij haar nieuwe huisie met nieuwe broeders en zusters..?
Dit allemaal zonder te stoppen voor een stoplicht..?
Ze daar in dat dorp van de nieuwe woning een prima kledingzaak én ijscozaak hebben om de andere twee (en mijzelve) mee te porren..?
Ze daar om 17.00uur lekker te eten krijgt wat hier in huis niet of nooit te realiseren valt..?
Ik langzaam begint te wennen aan deze situatie alhoewel ik me geamputeerd voel en last heb van fantoompijn..?
Ik nu enorm uitkijk naar m’n meisie wat voorheen het blok aan mijn been was..?
Zij mij ook knuffelt en ik zelfs moet zeggen "Nah, nou is het echt genoeg hoor kweilemeid..”..?
Dat het ook zo verschrikkelijk heerlijk is elk moment te kunnen bellen of te besluiten haar op te halen, dat dan ook wel 's doe en daarmee ook de rest verras..?
Ik erg moest wennen aan haar nieuwe broeders en zusters daar. De ene me wilde slaan en de andere me standaard een tik op m’n heerlijke billen geeft..?
Ik regelmatig luidkeels haar naam roep, gewoon, omdat ik haar zo mis..?
Ik erg blij ben met Nederland, het is qua zorg zó verschrikkelijk goed geregeld hier..?
Haar uitbouw hier aan huis een verrijking des levens is..?
Ik George Michael heb mogen aanschouwen..?
Het meer dan welkom is, dit weertje, deze nazomer, nog steeds..!

Zomaar

Ineens was haar weblog uit de lucht. Zomaar, weg. Weg al die woorden, 100 berichten over het wel en wee hier in huis met Janske. Of ik ze ooit nog terug krijg door de fabrikant van de vorige weblog weet ik niet. Of ik ze dan kan knippen en plakken is maar de vraag (ik kan wel janken..). Maar m’n handen jeukten en ben opnieuw begonnen. We vallen middenin haar leventje van 5 en een half nu. Er gebeurt soms te veel om het niet te melden. Dingen en gebeurtenissen die voor mij het opschrijven waard zijn. Die zeer waarschijnlijk niet in elk gezin gebeuren. Of juist wel gebeuren maar dan nét iets anders. Dus mensen, we doen nóg een poging...