IQ test

Niet lachen. Er is een IQ test afgenomen bij Janske. Da’s af en toe nodig in deze branche. Kijken wat haar ontwikkeling is. En die is er wel, maar moet dan ook vastgelegd worden in een 250(!) vragen. Het invullen daarvan was al IQ-test waardig. Geen breuk of staartdelingen, worteltrekken of stellingen van Pythagoras , daar hebben we immers google voor. Gaat meer in de trand van 'doet moeite om gevallen speeltje op te rapen’ en ‚’loopt zelfstandig een stukje’. En ein-de-lijk. Eindelijk een test waar ik voor het eerst in Jans haar gelukkige leven héél veel met 'ja’ mocht beantwoorden. Is toch leuk. Ben toch trots. Dat  al dat weggesmeten en vervolgens weer opgeraapte speelgoed alleen maar  haar mond beland is dan niet erg. Dit veranderd al ruim 5 jaar niet. En of ze ooit zal snappen dat speelgoed is om te spelen i.p.v. te bezeveren, ach...M’n wensenlijstje wordt toch al wat ingekort. Lopen doet ze. Tegen het gezever is ook een wondermiddel gevonden, wat nog helpt ook. Het gegil wordt beperkt door dat ik het niet meer elke dag hoef aan te horen, haar haren worden langzaamaan ook al weer wat langer. Ze kust me van me heb ik jou daar. Nou wat wenst een moeder dan nog meer. Wat valt er nog te wensen dan? Beetje zindelijkheid zou aangenaam zijn. Beetje praten, maar niet te veel alsteblieft. En zou fijn zijn als ze zelfstandig kan gaan zitten. Dat ze na een lange dag hard werken op de bank kan ploffen. Zo iets...

Wordt geschilderd

Het is er dan toch van gekomen. Roze. Jans haar tweede slaapkamer. Natuurlijk weer vooruitgeschoven. en uitgesteld door mijzelve. Komt wel. Maar na herhaaldelijk vragen wanneer haar kamertje nou eens een make-over kreeg ben ik in de kleuren gaan duiken. Wordt wel wat. En natuurlijk een heerlijkheid dat het gedaan wordt door meneer de schilder. We leuken 'm nog wat op met leuke vogelkooi muurstickers inclusief vogeltjes, kast en stoel. Ben zo blij met ze daar. Voelt zo goed. En weet zeker dat Jans het geweldig naar haar zin heeft. Ik zie het gewoon aan d’r snoet. Haar gestraal gaat daar gewoon door. Wat ziet de wereld er ineens anders uit. Mensen, geloof me, de toekomst zag ik even niet meer zitten. Ik zag alleen maar ZORG. In hele grote dikke letters als ik mijn bed uitstapte. Uitzichtloos zowat. Gevangen door m’n eigen prulleke. Geen kant op kunnende. Zoveel zelf nog willen maar de zorg om haar werd mijn invulling des levens.., dacht ik. En nu ligt alles open. Lijkt. Kan denken aan een nieuwe invulling. Omdat ze het gewoon fijn vindt daar in die bijna roze kamer. En misschien ik nog wel veel méér fijn vindt. Tikkeltje egoïstisch? Tikkeltje eigenbelang? Zou kunnen. Maar absoluut leefbaarder. Had ik al verteld hoe blij ik met ze ben daar..?