Niet lachen. Er is een IQ test afgenomen bij Janske. Da’s af en toe nodig in deze branche. Kijken wat haar ontwikkeling is. En die is er wel, maar moet dan ook vastgelegd worden in een 250(!) vragen. Het invullen daarvan was al IQ-test waardig. Geen breuk of staartdelingen, worteltrekken of stellingen van Pythagoras , daar hebben we immers google voor. Gaat meer in de trand van 'doet moeite om gevallen speeltje op te rapen’ en ‚’loopt zelfstandig een stukje’. En ein-de-lijk. Eindelijk een test waar ik voor het eerst in Jans haar gelukkige leven héél veel met 'ja’ mocht beantwoorden. Is toch leuk. Ben toch trots. Dat al dat weggesmeten en vervolgens weer opgeraapte speelgoed alleen maar haar mond beland is dan niet erg. Dit veranderd al ruim 5 jaar niet. En of ze ooit zal snappen dat speelgoed is om te spelen i.p.v. te bezeveren, ach...M’n wensenlijstje wordt toch al wat ingekort. Lopen doet ze. Tegen het gezever is ook een wondermiddel gevonden, wat nog helpt ook. Het gegil wordt beperkt door dat ik het niet meer elke dag hoef aan te horen, haar haren worden langzaamaan ook al weer wat langer. Ze kust me van me heb ik jou daar. Nou wat wenst een moeder dan nog meer. Wat valt er nog te wensen dan? Beetje zindelijkheid zou aangenaam zijn. Beetje praten, maar niet te veel alsteblieft. En zou fijn zijn als ze zelfstandig kan gaan zitten. Dat ze na een lange dag hard werken op de bank kan ploffen. Zo iets...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten