Er zijn verschillende weddenschappen erop los gelaten, dromen gedroomd, waarzeggers geraadpleegd. Of Janske ooit zou gaan lopen. Levensechte dromen, met haar hoorbare stapjes in mijn oor, en bij mijn ontwaken tranen uit mijn ooghoeken. Ik heb ze echt gehad. En nu, nu lijkt het nog dichterbij dan ik ooit durfde te hopen. Het lopen ging vandaag werkelijk zo verschrikkelijk goed. Zonder morren of mokken van de dame. Zonder gegil, haast geruisloos stapte ze me voorbij. Finn was de helpende. Hij had op eigen beweging sokken gezocht (van Lauren), schoenen aangewurmd, veters gestrikt en huppekee, mee jij, aan de wandel.
Moet je nou toch kijken die twee. Had ik allemaal gemist deze mooie momenten als Janske Janske niet was..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten