Ik doe dit normaal nooit. Deze weblog is van Janske, over Janske. Maar ikzelf moest iets kwijt, over mijzelf nogwel. Wat erg. Het was namelijk zo verschrikkelijk geweldig. Kan hier maanden op teren. Mij hoor je voorlopig niet hoe zwaar en hoe vervelend en hoe moe en hoelang houden we dit nog vol. Niks, niemand nie, zal mij voorlopig mijn humeur doen verzieken. Het mag voor weken regenen.Wat weken, maanden zelfs. Graag, heel graag doe ik mijn winterjas alweer aan. De nachten mogen weer verstoord, Jans gilt er maar op los, maakt me niet uit of dat bij de Appie zal zijn of waar dan ook. Ik hendel 't allemaal, kan de hele wereld weer aan, de grootste bagger is welkom! De bekende batterij lijkt weer geheel opgeladen.
Jonny heeft namelijk mijn hart veroverd, Therese was daarbij. Je weet wel, de Librije, 3 (DRIE!!) sterren, te Zwolle. Ik en vriendin Andrea, geworkshopt hoe we nou echt tapas moesten maken. Mondvermaakjes praten we dan voortaan over. Niet van die lullig verlepte toastjes met wat rucola, nee-hee, we hebben het vanaf nu over verse sardientjes met knoflookcreme en scheermes (die van het strand, ja) met grapefruit. Hoe zal ik het jullie nou toch uitleggen.. Dat van dat piesende engeltje over je tong, maar dan eentje met zeer hoge nood, en ze bleef maar piesen! Tsjee wat hebben we onszelve gekieteld. Geslapen op bedden, zelfs het openklappen van de dekbedden werd gedaan voor ons…nondeju niks fouts te ontdekken! Wat zijn we een ervaring rijker (of een rib armer?). Kijkt en huivert. Webloggen hoeft voorlopig dus niet meer, mij hoor je niet meer klagen..! Voorlopig..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten