Janske heeft het Pitt-Hopkins syndroom. In deze blog veel van haar eigen aardigheden, haar broer, haar zus, haar leventje met dit zeldzame syndroom. Lezen zal ze het nooit, opluchten en het dagelijks leven te relativeren mij wel..
zondag 30 oktober 2011
Jongetje
Zonhove, Janske’s tweede thuis zal ik 't maar noemen, heeft vele voordelen. Een insect prikt haar 's nachts in de arm aldaar, de volgende ochtend is de huisarts al bezocht en een zalfje zit er op. Gewoon een voorbeeldje van één van de voordelen. Nog zo’n voordeelvoorbeeld is dat haar kamertje een gezellig kleurtje gaat krijgen. De kleurenwaaier ligt hier voor me. En, nu komt-ie, er wordt geschilderd. Wordt! Daar zijn schilders voor. Wat nou ook zo prettig is, is de huiskapper. Of dat Janske ook geknipt mocht. Graag, heel graag was mijn antwoord. Wat een klantvriendelijkheid. Ze was blijkbaar al geweest toen ik vroeg wanneer Janske nou geknipt zou worden. Ik zag het niet en merkte dus op dat er eigenlijk nóg wel wat af mocht. Foto’s erbij ter vergelijk. Wat een voordeel. Dacht ik..Na telefonisch contact werd in geuren en kleuren verteld hoe goed het knipfestijn gegaan was. Keurig stilgezeten. Speelde met wat plukken haar (plukken haar..?). Vond het allemaal wel best. De knipster had haar best gedaan, of eigenlijk, had zich uitgeleefd. We zijn heden in het bezit van een nieuw kind. Of moet ik zeggen een nieuwe zoon. ’n Rattenkoppie. Modelletje bloempot. Als je er wat doorheen schudt lijkt ze zelfs op Justin Bieber. Ik ben er na 4 dagen nog niet aan gewend, aan dit menneke. ’t Zal even duren voor er weer wat foto’s gaan verschijnen op de blog. Misschien nog wat oorbellen d’r in voor de duidelijkheid dan maar..?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
+
BeantwoordenVerwijderen